Terwijl we dit schrijven, zijn we al niet meer in Sydney, maar we hebben er erg genoten. Vooral op en rond het water was het erg fijn. Als het even kon, namen we een ferry naar waar we toe wilden: een relaxte manier van reizen. En met onze ''weekly green'' konden we overal naar toe met bussen, treinen en ferries. Wat hebben we in Nederland een stom tarievensysteem in het openbaar vervoer als je het vergelijkt met een stad als Sydney!

Maar, we wilden toch ook nog naar de Blue Mountains. Voordat we weggingen hadden we onze overnachtingsplek voor de dagen erna gelukkig toch nog weten te regelen. We waren Sydney al aan het verkennen voor plekken om naast een parkje in de auto te slapen, maar een canadees stel bood ons en een duits jong stel aan om bij hen op de plek te komen staan als bezoeker. Superrelaxed!

In de Blue Mountains was het weer niet echt sfeerverhogend: het regende. Goed punt was dat we de poncho''s niet voor niks bij ons hadden en dat die poncho''s ons wel lol opleverden, want we zagen er natuurlijk niet uit (overigens nog een hele toer om vanonder je eigen poncho een foto te willen maken van iemand anders in poncho, terwijl je niet wil dat je fototoestel nat wordt!). Vervolgens bleken in het dal waar wij startten veel meer wegen gesloten te zijn dan aanvankelijk aangegeven en konden we niet alle punten die we wilden bereiken bereiken. Wel hebben we hier een idee gekregen van de schade die de bosbranden hebben aangericht: zover je kon kijken zagen we zwartgeblakerde stammen waar de bast van los hangt: een troosteloos gezicht.

's Avonds wel een heerlijk diner gehad in Katoomba, waar we overnachtten (helaas niet op een camping, want die was vol, net als overigens alle hostels). Een heel apart oud gebouw, lekker eten, goede wijn en een soort australische Jan Vayne die onder andere een aantal Joe Jackson nummers speelde. Voor Sanne daarmee een herinnering aan vroegere vakanties (toen wij het bandje met Joe Jackson op kant A en David Bowie op kant B (of andersom) grijsdraaiden).

De volgende ochtend nog meer geluk: we kwamen aan bij een uitzichtpunt waarvan we niet precies wisten waar het eigenlijk uitzicht op zou bieden (gewoon maar de bordjes ''lookout point'' gevolgd), maar daar was de mist zo dik dat je echt helemaal niks zag. Mmm... Eerst maar even ontbijten dan. Terwijl wij aan de cruesli zaten, verscheen er voor ons een flinke bergwand. Later trok de mist nog meer op en keken we tegen de Three Sisters aan. Dat is een van de hoogtepunten van de Blue Mountains. Grappige manier om met de zusjes geconfronteerd te worden! Rest van de dag nog wat ''scenic drives'' gedaan en de Wentworth Falls bezocht. Bijzondere waterval waar natuurljk in deze tijd van het jaar geen overweldigende hoeveelheid water was, maar goed.

Weer terug op de camping, werden wij verwelkomd door het canadese stel (Honey look, the kids are home, riep Bob) Heel bijzonder: hij is gepensioneerd en zij heeft haar baan opgezegd en ze reizen nu een jaar met de fiets door Australie. Erg leuke mensen die ons op het hart hebben gedrukt toch vooral naar Canada te komen.

En toen kwam natuurlijk de grote dag: oud en nieuw! De onrust was voelbaar: wie gaat waar naar toe en hoe laat. Wij waren rond 1 uur al in Lavender Bay, waar we volgens Amy moesten zijn. Daar was het toen nog redelijke rustig, hoewel er al heel wat families en vriendengroepjes aan de inmiddels welbekende australische picknick zaten. Wij sloten aan bij een enorme groep engelsen die allemaal in Sydney wonen voor kortere of langere tijd: grotendeels verpleegsters uit hetzelfde ziekenhuis met daarbij nog wat aanhang. Ook nog een ander stel van ons tripje erbij, wat erg gezellig was. Hoewel de alcohol stroomde, het eten lekker was en de engelse humor ons om de oren vloog, was het gevoel van veel mensen toch wel dat het al met al een lange zit was. Vooral omdat het weer niet zo geweldig was.. We verzekerden onszelf en elkaar dat het heus niet zou gaan regenen, maar iedereen had het gevoel dat we dat tegen beter weten in zeiden. Het vuurwerk om 9 uur (het kindervuurwerk) was geweldig en zorgde ervoor dat iedereen nog meer wilde dat het 12 uur was. Inmiddels duurde de rij voor het toilet ongeveer drie kwartier en was de baai helemaal afgeladen met mensen. Het 12 uur moment was niet helemaal helder, er was geen aftelmoment ofzo, maar het vuurwerk was super! We zetten echt recht voor de brug, dus het zicht was heel goed (hoewel het grootste del van het vuurwerk helemaal niet op de brug is) Maar vooral de sfeer was geweldig. Het gejoel bij elk bijzonder dingetje, de gezamenlijke ooh''s en aah''s: het gaf een enorm gevoel van saamhorigheid binnen een verder natuurlijk anonieme massa. Leuke ervaring, die Jasper ook op video heeft vastgelegd, zodat je ook het geluid hebt.

Dit bericht wordt wel heel lang, maar goed. Het naar huis komen die nacht was een ervaring op zich. Nog nooit zoiets gezien: de straten helemaal vol met mensen, mensenmassa''s voor de stations, drommen mensen die maar lopen en lopen. We hadden echt het gevoel dat we voor de ochtend niet weg zouden komen (en het was tegen die tijd half 2 ofzo) Overal dronken jonge meisjes in veel te blote jurkjes (ze zijn hier heel erg jurkjesgek) en te hoge hakken. Soms nog lopend, soms half in de goot liggend. Bizar. Gelukkig gingen er wel bussen en liepen wij rond half drie naar de camping met en nederlands stel uit Utrecht. Bij het afscheid ("Misschien zien we elkaar in Utrcht nog wel eens") bleek dat ze regelmatig in 't Gras komen, dus we zouden ze zomaar weer eens tegen kunnen komen.

Nieuwjaarsdag begon niet fijn: hoewel we het ''s nachts droog hadden gehouden, gold dat niet voor de ochtend. En we sliepen die nacht in onze tent, waarvan we zelf al het gevoel hadden dat ie niet echt op de regen was ingesteld... Halsoverkop de boel ingepakt en in de auto verder gaan slapen. Een van de mindere momenten!

's Middags richting Sydney om een bezoekje te brengen aan het Acquarium. Dat wilden we al dagen, maar er stond steeds een enorme rij. Vandaag was die minder en het was onze eennalaatste dag, dus toch maar in de rij. Het was het wachten zeker waard: wat een fantastisch acquarium! We hebben zoveel vissen gezien die we echt nog nooit gezien hadden. Wat een kleuren en motieven! Ook hier als het goed is weer mooie filmpjes gemaakt.

2 januari (ja, dit bericht komt nu aan zijn eind) eerst het afscheid van onze canadese vrienden. Best vreemd: we hebben de afgelopen dagen steeds met hen ontbeten en avondgegeten: als je geen stoelen hebt, zoek je de plekken waar picknickbanken zijn wel op, meestal in de keuken. We gaan de auto inleveren en dan de bagage droppen op het vliegveld, om dan nog even Sydney in te gaan voor een paar uur. Op het vliegveld aangekomen, blijkt dat onze vlucht is verzet naar die ochtend: we hebben hem dus gemist! We schrikken ons dood: wat nu? Gelukkig blijkt het de fout van de maatschappij te zijn: wij hebben de email over de wijziging niet gekregen. Ze boeken ons om naar een andere maatschappij, op hun kosten en we vliegen anderhalf uur later naar Hobart. Geen tour door het Sydney Opera House dus, wat het laatste was wat vooral Sanne graag nog wilde doen in Sydney. Maar goed, we gaan gewoon wel naar Hobart!

En in Hobart vallen we met onze neus in de boter: er is een festival "The taste": een eet-en drinkfestival met ook nog wat theater erbij. Het is supergezellig:op een pier hebben ze een hele loods helemaal vol met stalletjes: allerlei wijnboeren, cafe's en restaurants en winkels presenteren zich daar: voor ongeveer 3 a 4 euro kun je allerlei soorten eten proeven. De sfeer is super, het straattheater erg leuk. We eten kebab, konijn en twee toetjes met frambozen (die hier kennelijk veel geteeld worden, want in overvloed aanwezig). Het is heerlijk. We besluiten sowieso nog een dag in Hobart te blijven: vandaag is de laatste dag van het festival en we willen nog een keertje! Morgen vertrekken we met onze veel te dure huurauto (we wilden eerst een tour regene, maar hebben toch bedacht dat we zelf willen rijden, maar alle auto's zijn al verhuurd, dus we waren heel blij dat we uberhaupt nog iets konden krijgen) om Tasmanie rond te gaan rijden. We zijn heel benieuwd.

Volgende bericht waarschijnlijk al weer vanuit het koude nederland, maar misschien dat we onderweg nog een keertje posten. Jammer om alweer bijna in onze laatste week te zijn, maar ook wel weer leuk om iedereen straks weer te zien!